خدای من!
در میان زمینیان
فریاد "دوستت دارم" را زیاد شنیده ام !
و در این میان همه سعی داشتند که فریادشان فریادترین فریاد ها باشد!
یکی فریادی به رنگ قرمز میزد
یکی آبی بود!
یکی ادعای سفید بودن میکرد و میگفت نشانی از تو دارد!
یکی فریاد های دیگر را فریاد می ساخت
و در میان این همه فریاد و هیاهو
صدای تو از همه آرامتر بود
آن قدر آرام که با وجود این همه صدا و فریاد صدای تو را نمیشنیدم
اما در هر لحظه تو را میدیدم که با سکوت مرا به عشق دعوت میکردی
خدای عزیزم!
امروز
می خواهم اعتراف کنم که در میان این همه فریاد
هیچ کس نتوانست فریاد "دوستت دارم " را اثبات کند و تو از ازل سکوت عشق را بارها و بارها به من ثابت کردی
و امروز احساس حقارت میکنم
حقارت از اینکه چرا این همه فریاد به وسعت سکوت تو "دوستت دارم" را به من ثابت نکرد!
اما
از امروز
خودم را یکسره به تو میسپارم
میخواهم آنقدر روحم را وسعت بخشی که در میان این همه صدا و فریاد که هنوز آرام نشده اند تنها سکوت تو به من آرامش بدهد!
پ.ن:
۱.ای کاش این جمله فقط از زبان کسی جاری میشد که توانایی اثباتش را داشته باشد!
۲.به روز نکردنم رو دلیل بر تنبلیم نذارید امتحانا فرصت نفس کشیدن رو بهم نمیده اما اگه این پستو نمیدادم از درون خفه میشدم!
