خدای متعال انسان را بگونه ای آفریده که بفهمد و اراده کند. هرچه فهم بالاتر باشد اراده بیشتر است. وقتی انسان خواب است فهم او تعطیل است و اراده اش هم. وقتی شهوت یا غضبش طغیان می کند فهمش تعطیل می شود و کر و کور می شود در نتیجه اراده اش هم کم رنگ می شود.

گرایش قدرت پرستان به انسان هایی است که بی اراده تر باشند تا راحت تر بتوانند با آنها کار کنند و مانند ابزاری کاملا مطیع در اختیارشان باشند. برای تحقق این مقصود لازم است فهم مردمان تعطیل شود بخاطر نسبتی که بین فهم و اراده هست. این دقیقا برخلاف مسیر انبیاء و اولیاء است. آنها می کوشیدند فهم آدمی هرچه بیشتر تقویت شود تا اراده اش نیز اشتداد یابد.

قدرت طلبان برای تحقق حاکمیت بی چون و چرای خویش هم سعی می کنند نیروهایی تربیت کنند که نیاندیشند هم از دوگروه نیرو استفاده می کنند: نیروهایی که از فهم مرخصند و نیروهایی که خودشان را به نفهمی بزنند. گروه اول برای قدرت طلب سیاهی لشکرند اما گروه دوم مهره هایی کلیدی هستند که دیگر نیروها را توجیه می کنند. گروه اول خیلی فرقی بین سیاه و سفید نمی بینند. گروه دوم می بینند سیاه است ولی اگر به آنها بفرمایند بگویید سفید است می گویند چون شما می فرمایید پس سفید است. گروه اول ابلهند و گروه دوم ابله تر. زیرا ابله ترین آنست که به فهم خویش بنا بر فرموده بخندد

                                                                                               "استاد"

پ.ن:

1.فقط واسه پگاه خانوم(اکنون) بزرگ نوشتم.

چه ستمگرند آنها که علیرغم تظاهرشان به دینداری، برای متاع دنیا، انسانهای معمولی را کنار معصومین می نشانند. آنها می گویند امیر المومنین را خدا تعیین کرده بود هرچند مردم نپذیرند. تو نمی دانی ولایت علی مرتضی حقیقی است نه اعتباری؟ تو می خواهی ادعا کنی ولی فقیه هم امامت دارد و نص برای او هست؟ تو می خواهی بگویی در احادیثی که دوازده نام برشمرده شده خیلی نامهای دیگری هم بوده و امروز تو کشف کرده ای و خبرش را آورده ای؟ تو می خواهی بگویی تعیین آسمانی به هر ولیی که ولایت اعتباری دارد تعلق می گیرد؟ تو می توانی حتی سلمان را که فرمودند: «منا اهل البیت» کنار پیامبر و امیر المومنین صلوات الله علیهما بگذاری؟ تو نشنیدی که «لا یقاس بنا احد»؟ تو می توانی بگویی انسانی که بدون تردید معصوم نیست و بدون تردید احتمال خطا دارد در آسمان رقم بر او زده اند؟ تو سخن رهبری در سفر به اصفهان را نشنیدی که «من قنبر غلام علی ع هم نیستم.»؟

می گویند کسی طرفدار متعصب آقایی بود و با یک نفر سر این بحثش شد که می دانی آقا معجزه دارند؟ هرچه طرف می گفت معجزه برای انبیاست نه غیر آنها این مرید متعصب باورش نمی شد. قرار شد بروند از خود آقا بپرسند. رفتند خدمت آقا و آن مرید گفت: آقا مگر شما معجزه ندارید؟ آقا خنده ای کرد و گفت: نه چه کسی چنین چیزی را گفته؟ آن دو از محضر آقا بیرون آمدند و آن یکی به مرید گفت: نگفتم اشتباه می کنی خود آقا هم حرف تو را نپذیرفت. مرید متعصب گفت: آقا سرش نمی شود

                                                                                                                           "استاد"

یکی از شاخص های تعیین کننده حق یا باطل بودن یک نظام نحوه برخورد آن با مخالفان و موافقان خویش است.

در نظام باطل با مخالف بگونه ای برخورد می شود که جرأت مخالفت نداشته باشد و با هوادار بگونه ای برخورد می شود که جرأت هر خطایی را داشته باشد.

در نظام حق با مخالف بگونه ای برخورد می شود که جرأت نقد داشته باشد و با موافق بگونه ای برخورد می شود که جرأت تخلف نداشته باشد.

در نظام باطل هر مخالفتی گناه است و هر موافقتی ارزش.

 در نظام حق راه بر موافقت های چاپلوسانه و جاه طلبانه بسته است و ضد ارزش محسوب می گردد و مخالفت های اندیشمندانه یک ارزش است.

                                                                                                             به عبارت دیگر در نظام باطل، بد و خوب مخالفت و موافقت است صرف نظر از متن آنها ولی در نظام حق موافقت و مخالفت نقشی در ارزش گزاری ندارد و این متن موافقت و مخالفت است که تعیین کننده است. مخالفت هایی هست که ارزش است و موافقت هایی که ضد ارزش.

در نظام باطل با مخالف برخورد ناهنجار صورت می گیرد و این برخورد ناهنجار صورت قانون به خود می گیرد. در نظام حق برخورد ناهنجار مانند شکنجه، تهمت... با هرکسی ممنوع است.

در نظام باطل اصل، نابودی مخالف است. در نظام حق اصل، استفاده از نظرات مخالف یا هدایت او بسوی حق است.

نظام باطل از مخالف بیمناک است اما نظام حق از هیچ کس و هیچ چیز خوفی ندارد مگر از بیراهه رفتن خودش

                                                                                                                            "استاد"

و گاهی

  خاک میکنم زیبایی انصاف را

 و شادی هایم را زار میزنم

حساب از دستم در رفته است

مگر این روزها

حسابی هم باقی مانده است؟!!!

پ.ن:

۱.بر زبان جاری نمیشود آنچه قلبم میخواهد...

                                     قیصر امین پور

پ.ن:

۱.برای تو نوشتم.

خودتان اغتشاش گران و خس و خاشاک جامعه را ببینید!

ای کاش در دلهایتان زیبایی میکاشتید تا گلهایش را به هرجا بردید زیبایی بیافریند

 کیست که از زیبایی بیزار باشد

 شما به هرجا رفتید خار بردید و گفتید این گل است و انتظار داشتید همگان از عطر آن لذت ببرد

به زور میخواهید خار را گل جلوه دهید

 و این در حالی است که سرشت آدمی با زیبایی مانوس است

و  پیش از ورود به این خاک عطرش را حس کرده است 

ای کاش همانطور که نشان میدادید عطر علی را به همراه داشتید

 این همه جوانه های سر زده روزی برومند خواهند شد و زیبایی را به دستان فریب کارتان هدیه خواهد داد

هرچند بعید میدانم عطر وجود علی را درک کنید

امثال شما در تاریخ بارها دیده شده است

که دست بر قضا قدرت همیشه در دستان حریصتان گرفتار بوده است ...

پ.ن:

۱.اینبار زبانم تاب سکوت ندارد!

۲.همیشه با خواندن تاریخ مردمان زمان علی را دور از ذهن میدیدم حال آنکه امروز با این چشمان کوچکمان مردانی را میبینیم که همانند جاهلان تاریخ بر تخت حکومت نشسته اند و با نام دین حق را زنده خاک میکنند

ای مظلوم همیشگی

همیشه با نقاب تو رجال ظالم زمانه رقصیده اند

ساقه هاي جوانم از ضربه هاي تبرهايتان زخم دار است

 با ريشه ام چه مي كنيد؟

گيرم كه بر سر اين باغ بنشسته ايد بر كمين پرنده پرواز را علامت ممنوع مي زنيد

با جوجه هاي نشسته در آشيان چه مي كنيد؟

 گيرم كه مي كشيد

 گيرم كه مي بريد

 گيرم كه مي زنيد

 با رويش ناگزير جوانه ها چه مي كنيد؟